UA-121571902-1
U gebruikt een verouderde browser. Wij raden u aan een upgrade van uw browser uit te voeren naar de meest recente versie.

London, Eten, Nov. 2011

 

Wat ben ik blij dat ik je weer zie, Boboka. Het baasje was een paar dagen weg geweest, dus ik stond in de kou buiten het raam te kijken naar de kamer waar de kachel lekker zou branden en ik op de tafel kon liggen. Maar niemand thuis. Nu weer wel.
Baasje moest zijn verhaal kwijt.
Nou Bo, zei hij, ik was een paar dagen in Londen. Jij 

krijgt een drupje room, bij meer raak je aan de darmloop, hoe lekker je het ook vindt. In Engeland heb ik ook van allerlei lokale heerlijkheden gesmuld, dat zal ik je laten zien:

Allereerst de appeltaart,daar apple pie geheten. Met een bol hele dikke room. Slagroom kennen ze daar niet zoals wij, het is meer een kruising tussen roomboter en slagroom.

Ja Boboka, dat was choles verhogend, maar een enkel keertje in de vakantie mag dat.

En omdat ze in de ICA (Institute for Contemporary Art) een prima kaart hebben ging ik er daags nadien weer heen voor een lunchhapje: een echte Burger zoals je niet in de grote ketens krijgt geserveerd. Best lekker hoor mits goed klaargemaakt, geen zompig klef broodje of ultra fijn gemalen gehakt: 

Prima frietjes ook.

 

 

 

Natuurlijk had ik de volgende avond alweer trek en dat werd een Italiaans gerechtje in mijn favoriete restaurant Al Vole (NB thans andere eigenaar en minder klasse).

Hier zie je het voorafje, een verse vijg met parmaham, pijnboompitjes en honing. Wat werd de vijg mooi opgediend vind je niet? 

Kijk maar naar dit detailplaatje....

 

 

 

 

 

 

de vijg is ingekerfd en de schil omgebogen, een sieraad op je bord.

 

Tegenover mijn hotel (Holiday Inn Express aan de Silvertown way, vlak bij Canningtown station), nou ja, aan de andere kant van een rivierarm van de Thames, is een landtong met oude industriële gebouwen en aan het water ligt een oud lichtschip dat is verbouwd tot opname studio en aan de wal staat een caravan voor hamburgers, de FatBoys Dinner. Alweer een prima burger, in het zicht van de klant bereid, want de smulgrage gast zit aan de bar en aan de overzijde ervan is de cuisinier bezig op de kookplaat. Het broodje roosteren, de burger uit de vrieskist halen en goed doorwarmen, de frietjes ook uit de vriezer en in de olie. Je ziet hieronder dat er zelfs groenvoer bij geserveerd wordt, Bo, dus het is niet alleen een tent voor vleeseters. Helaas waren er geen collega's van jou, Bo, om mee te genieten.

 

Ja, een gezond tussendoortje!

Om af te sluiten wat vishapjes.
Allereerst die in het lunchcafeetje Petitou in Peckham. Daarover had ik in een tijdschrift gelezen. Een buitenwijk in opkomst, ten zuiden van de rivier. Het cafeetje wordt druk bezocht door buurtbewoners. Een gewoon rijtjeshuis kost daar 650.000 pond, zag ik bij de makelaar op de hoek.
Dan kan er toch ook nog wel een buitenshuis lunch vanaf:

 

De boontjes waren echt volgens oud Engels recept bereid: keihard, alleen geblancheerd. de vis was een soort stoofpotje, best oke.

 

 

 

En in de Tate Modern, die ook 's avonds open is, nam ik een kant-en-klaar bakje:

 

Misschien een iets minder smakelijke aanblik, maar heel goed te eten hoor!

 

 

 

Tot slot de lunch van maandag de 14e: in het Working Mans Cafe, van het lied van Ray Davies, The Lane Cafe, twee gepocheerde eitjes op toast. Dat gaat erin als koek op een koude mistige dag! En dan heb je tot 's avonds laat geen honger meer en evenmin trek in nog meer eten.

 

Zo Bo, nu verlang je vast naar je etensbak thuis, of lig je te pitten na zo'n lang verhaal?

 

 

Cookie-beleid

Deze site maakt gebruik van cookies om informatie op uw computer op te slaan.

Gaat u akkoord?